96. იგივე

board-895399_960_720

წვიმდა და სველი ძაღლი ბეწვს იბერტყავდა. თავი მქონდა გამოტენილი ბევრით და მეც მომინდა ასე გამებერტყა ტვინი..ისე წვიმდა, არსად კაციშვილი არ იდგა.ძაღლი მე და ლამპიონების შუქი წვიმაში გაწელილ  გუბეებში…ღამე იყო. შუაღამე. შუაში დიდი გუბე, თხლაშ და ადიდასშიც წყალი შევიდა. ისევ იგივე..ისევ ისე..  და სულ ასე, ვინც ჩემი არ იყო ჩემთან იყო. დავიხედე  და შევიგინე,  შენი დედაც მოვტყან თუ ისევ იგივე. გავაგრძელე გზა. ტვინს არაფერი მიმძიმებდა, ძველებურად წვიმდა..

 

© ბალდონელი


95. ჩემს ფერებს

14561871_1682906898691084_3240717485288194048_n1

გავარჩიე ერთი აბზაცი და ვთქვი , ეს ის არაა რაც მე მინდა. გარეთ შემოდგომის თვე იყო, მაგრამ შემოდგომის მაგივრად ზამთარი იდო. სუსხი სახლში არ შემოდიოდა და არც მანაღვლებდა დიდად რა იყო. მადარდებდა ჩემი თავის ტკივილი , მარცხენა საფეთქელის ოდნავ ზემოთ წერტილივით, რომ მიბურღავდა თავის ქალას, ტვინს და ნერვებს წარამარა. დამირეკა მან.. ვესაუბრე და ვთქვი, ეს ის არაა ვინც მე მინდა. მარცხენა თვალი გადმომივარდა, მიწაზე დავარდა, ახტა, დახტა და გადახტა. თავის ტკივილის ბრალია და თუ ასე გაგრძელდება თავიც მომძვრება ალბათ. თვალს არაუშავდა, მაგრამ თავის დაკარგვა კი არ მაწყობდა ახლა. ვაგრძელებდი წერას ცალთვალა, ვშლიდი და ვწერდი აბზაც-აბზაცს.გარეთ გამოიდარა.მზის სხივებმა სუსხი გაათბო და დაშალა. ჩიტებმა ჭიკჭიკი დაიწყეს და მერე დაასკლინტეს. შემოდგომა ბრუნდებოდა, ცივი გარემო თბილი ფერებით იმოსებოდა,თუმცა ეს ის არ იყო რაც მე მინდოდა და არ მენაღვლებოდა..

 

© ბალდონელი


94. ერთი თუ ორი ნაბიჯი

14522831_1060955487351112_8512612775760240641_n

ხალხი ემოციას კარგავდა, რობოტოებად ივსებოდა და სტანდარტული გარემოებების ჩვეულებრივი ბედნიერებებით ტკბებოდა. როცა ავტობუსში ავედი, ყველაზე უკან დავჯექი. მრცხვენოდა საზოგადოებრივი ტრანსპორტით მგზავრობა, რადგან გადაფურთხებულს გავდა. თავი ღატაკად წარმომომედგინა და ფანჯრიდან დანჯღრეული ოპელის მძღოლი, რომ ჩანდა ისიც კი ჩემზე წინ იყო ერთი თუ ორი ნაბიჯით. წინ კაცი ამოვიდა და სუნი ასდიოდა სიბერის. კარგად ნასვამი ვიყავი, შარდის ბუშტი მებერებოდა და ჩასვლა მინდოდა.ჰოდა ვდგავარ ახლა მწვანეში და ვაფსავ .. მზის სხივი სახეში მირტყავს. ვუყურებ ჩემს პენისს თვალებმოჭუტული და მიწაზე წრეს ვხაზავ დიდი მონდომებით. ხაზვა არასდროს მიყვარდა, არაფერი გამომდიოდა და არც ახლა გამომივიდა. როცა წრე შევკარი, შვებით ამოვისუნთქე და თავი ბედნიერად ვიგრძენი ცოტა ხანი..

© ბალდონელი


93. Simple

13180988_1184712774895224_71270488_n

ის პერიოდია როცა თმას იფუმფულებდი, გვერდზე გადაიგდებდი, უნის სკამზე დაქალებთან ერთად იჯექი და გამვლელ ბიჭებზე ჭორაობით თავს იქცევდი. ცხოვრება თუ ჭრელია ე.ი. მშვენიერია, რადგან ფერები ბევრია და ერთი ფერი არა ფერია. აქ მაიმუნები ხალხზე  მეტია. მე კი მგონია რომ ვარ ტარზანი და მაიმუნებთანაც ადვილი არის. წარსული იყო გრძელი. სასმელი, აბები, და მოსაწევი ბედნიერი. როცა ასაკმა მოიმატა, სიცოცხლემ  მოიკლო  და ტვინიც გამოიხარშა.მომავალი ხანმოკლე და ბრძენია. სიბრძნე სიცრუეშია. ყველაფერი მარტივი მშვენიერია. ადვილია იყო ძნელი, ბედნიერი და ბევრთან ერთად ერთი.

 

© ბალდონელი


92. მე გადავცურავ ზღვას..

12670134_890593577720638_1337475086231037973_n

მე გადავცურავ ზღვას.. შენ გგონია, რომ სხვა ნაპირი უკეთესია მაგრამ.. იქნებ ზღვაშია ცურვა მართალი და არა ნაპირზე გასვლა? ამსხვრევ სხვის ჩარჩოს და უფრთხილდები საკუთარს შვილივით. თვალები დახუჭო გინდა და იმოგზაურო ბევრი, აღარ დაუშვა შეცდომები და აირიო ცოდვებში მეტი.. როგორ ცივა დღეს. პულტზე მაინც იყოს ეს მზე, ჩავრთავდი და გამოვრთავდი ხოლმე.

 

© ბალდონელი


91. მგონია რომ შექსპირსაც ერჩის

d8d5aab761350b43ac5c97a238686e91

თავს იმკვიდრებდა პატარა გოგო ბარში. ირჩევდა მეგობრებს ზმანში,ზასში. საუბრობდა თემებზე კაშკაშა სახით, ანცი. ტვინი ელასტიური და სხარტი, ენა ბასრი. გამოცდილება ჯერ ძალიან პატარა და ცოდნაც მსგავსი. წინ რომ გადიახარა მეგობარ ბიჭს ყურში უთხრა რაღაც, გამვლელ მამრს ქვემოდან ზემოთ ახედა და მოშიშვლებულ წელთან  ერთად ტრუსიკიც აჩვენა…  ხშირად ვიღაც ხელს მიშლის, მგონია რომ შექსპირსაც ერჩის. შექსპირი  დათვია. ის  გალიაშია. გალია  ყველგან ერთია და მნიშვნელობა არ აქვს რომელ ქვეყანაშია, სამწუხაროა,  ყავა გაცივდა და ცივი არც ისე კარგია..

 

© ბალდონელი


90. ერთიმეორეს

439bd293a033144f0f56bb56ebb563a6

მე კი მგონია, რომ  ურთიერთობაში არის ასე, ერთიმეორეს აწმენდს  ხელებს, ტრაკში ტენის საკუთარ პრობლემებს, შვილივით გაზრდილ კომპლექსებს. ჯერ კარი იყო, კარზე სახელური, გავაღე და რომ  შევედი ოთახში ვეღარ გამოვედი. წიხლი ჩავარტყი კარს და შევაგინე, შევეგუე მერე და გადავწყვიტე, რომ მომწონს მე ასე. ეს კარები, ოთახი და ეს ხალხი.

 

© ბალდონელი


%d bloggers like this: